تبلیغات
آویهنگ. عکس آویهنگ. هورامان. اورامان. ژاورود. ژاورود غربی - تاریخچه سنندج
نام کردستان برای نخستین بار پس ازاسلام در کتاب نزهته القلوب ِ حمد الله مستوفی آمده است. بنا به گزارش مستوفی کردستان بخشی از ایالت جبال بوده است. در نیمه ی قرن 6 هجری سلطان سنجر سلجوقی بخش غربی ایالت جبال راکه از توابع کرمانشاه بود را جدا کرد و نام آنرا کردستان نامید و برادرزاده ی خود سلیمان شاه را فرمانروای آنجا نامید. سلیمان شاه شهر بهار را که در نزدیکی همدان بود را مرکز حکومت خود قرار داد و در آنجا دژ پایدار و سختی را ساخت که این دژ نخستین دژ در کردستان می باشد. در سال 1046 ه. ق در زمان حکومـــت شاه صفی ، ســـــلیمان خان پسر میر علم الدین پسر تیمورخان اردلانی از بستگان مورد اعتماد شاه صفی به کردستان آمد و شهر سندج را در محل روستای سینه پی نهاد و دژ حکومتی را بر بالای تپه ای به بلندای 20 مترکه امروزه به باشگاه افسران نامزد است ساخت و در بیرون و پیرامون دژ، خانه ، گرما به و بازار و مسجدی ساخت و یک رشته کاریز نیز در دشت « سرنوی » پی نهاد و آب آنرا به شهر و میان قلعه آورد.دژی را که سلیمان خان بنا نهاد «سنه دژ» نامید که بر اثر گذشت زمان و تلفظ های گوناگون به« سنه دج» و سپس «سنندج» دگرگون شد. سنه پیش از سال 1046 ه. ق روستای کوچکی بود که طا یفه ای به نام زرین کفش درآنجا به زندگی می پرداختند. تاریخ نگاران نیای این خاندان را که به لهجه ی کردی« کوش زرین» گفته می شود را به طوس نوذرپهلوان نامدار شاهنامه نسبت می دهند.زرین کفشها دارای کلوت ( کلاه) و شلایی (پارچه ایی سیاه که به گونه ای ویژه به دور کلاه پیچیده می شد) بودند و کفشهای گلابتون دوزی شده به پا می کردند که نشان شاهزادگی بوده، که به دلیل پوشیدن همین کفشها به زرین کفشها نامزد شدند. حسنعلی خان والی سنندج در سال 1116 ه.ق درمیان قلعه ی حکومتی چند تالار و عمارت بنیان می نهد و سپس مسجد و مدرسه ای بزرگ در شهر سندج بر پا می کند که دو منار بلند داشته است. این دو منار یک صد سال پا بر جا بود که در زمان امان الله خان والی کردستان که مردی سخت مذهبی و تندرو بود از جای در آمد و به جای آن مسجد و دو منار، باغی ساخته شد که به فردوس نامزد شد که هنوز نیز پا برجاست .امان الله خان قلعه ی حکومتی را گسترش می دهد و تالاری بزرگ در آن می سازد و کف آنرا به گونه ای نیمه شفاف مفروش می کند. سپس تالار دیگری می سازد و تصویر پادشاهان بزرگ جهان همچون ناپلئون، امپراتور فرانسه و الکساندر تزار روسیه و چند تصویر از جنگهای بزرگ و نامدار را بر دیوار نقاشی می کند. در دوره ی رضاخان یادمان های با ارزش دژ به دست « علی محمد بنی آدمی» ملقب به شریف الدوله از بین رفت.حوض مرمرینی که از سنگ یشم در دوره ی امان الله خان ساخته شده و در دژ به کار رفته بود به تهران فرستاده شد و در کاخهای رضا خان به کار رفت.این دژ از نوع دژهای کاخهای حکومتی بود همچنین به دلیل اینکه در کوهستان ساخته شده بود به دژهای کوهستانی شبیه بود.این بنا که به دوره ی صفوی باز میگردد دارای ویژگیهای شیوه ی اصفهانی میباشد.در زمان امان الله خان عناصری مانند بازار و مسجد، گذرگاه های اصلی و فرعی و...ساخته شد. همچنین برای حفاظت از قلعه ی حکومتی و منازل خوانین و حکام،دیواری بر گرد قلعه کشیده شد و 4 دروازه به نامهای قلعه چوارلان ( رو به باختر ) سرتپوله ( رو به شمال ) عبد العظیم ( رو به قبله) آقا رحیم ( رو به خاور) ساخته شد. این دیوار به همراه 4 دروازه محله ی میان قلعه را تشکیل میداد. محله های دیگر شهر عبارت بودند از قطارچیان ، جور آباد ( که محله ای فقیر نشین بود) آغازمان یا بازار که محل سکونت تجار و سایر اصناف و اقلیت های مذهبی بود