سابقهٔ قبرستان ابتدایی درهٔ زرار یا (( به رو زراری)) و تقسیم آبادی به دو محله:

 

همچنان که قبلاً توضیح داده شد آبادی آویهنگ دارای دو درّهٔ بزرگ وبسیار بازی است که، یکی در غرب آبادی و دیگری در شرق آن، هر یک از آن دو، به دره های کوچک تر متعّدد تقسیم و منشعب می شود، از این رو به علت وابستگی و ارتباط مردم به یکی از این دو دره بزرگ عملأ آبادی آویهنگ به دو محله یکی به نام:((کوله گاه)) در غرب، دومی به نام ((لاده گاه)) در دره شرق آبادی و شعبه های بسیار متعدد و بر جمعیت آن واقع شده است. در آن زمان رسم بر این بود که مردم آبادی مطابق سنت هر ساله در اوایل خرداد تا اواسط باییز به سر باغ خود میرفتند و در حدود شش ماه در آنجا می ماندند، تا اینکه در ضمن نگهداری املاک و آبیاری درختان مثمر و غیر مثمر خود، به فعالیت هابی اقتصادی و دامی ببردازند؛ از این جهت چون ساکنان درهٔ ((زرار)) در فصل تابستان، نسبت به دره های دیگر بیشتر بودند به همان نسبت نیز مرگ و میرشان بیشتر بود، بس به همین خاطر در ابتدای درّه زرار ، معروف به ((به رو زراری)) قطعه زمین کوچک و محدودی را برای دفن مردگان خود در فاصلهٔ این شش ماهه تعیین کردند، تا اینکه از یک جهت مردگان خود را در ان فصل گرما هر چه زودتر و در محلی نزدیک تر دفن کنند از جهت دیگری می خواستند در این مدت زمان نسبتاً طولانی که در مسیر باغ اقامت داشتند و بیوسته در رفت و آمد به آبادی بودند، در حین عبور از کنار این قبرستان فاتحه ای برای روح آنان بخوانند و در بیشگاه خدای رحیم و رحمان برای آنان طلب آمرزش کنند، علاوه بر این چون دو نفر عالم ربانی و بسیار متقی به نام ملا موسی وملا عیسی در آنجا مدفون می باشند، لذا به احترام آنان دوست داشتند مردگان خود را در کنار ایشان دفن کنند.

همچنین ساکنان محلهٔ ((کوله گاه)) برای دفن مردگان خود قبرستان ویِژه ای به نام (ده ره یشی) داشتند و به هنگام رفت و آمد و عبور از کنار آن جهت روح مردگان خویش فاتحه ای می خواندند برای آنان طلب عفو مغفرت می کردند. نا گفته نماند در اواسط باییز هنگامی که ساکنان هر دو محله از سر باغ خود به آبادی بازمی گشتند ، مشترکاً و همراه با تشریک مساعی همدیگر مردگان خود را در قبرستان وسیع ((ده ره یشی)) دفن می کردند، همچنین بعد از چند سالی که قبرستان کوچک ((به رو زراری)) بر شد و جایی برای دفن مردگان دره زه رار در فصل تابستان نماند، هر دو محله به طور کلی مردگان خود را در چهار فصل در قبرستان غرب آبادی دفن می کردند، اکنون نیز این کار همچنان ادامه دارد به طوری که دامنهٔ‌ وسعت آن به طرف درهٔ (( دیویه ر)) و ارتفاع آن کشیده شده است.

منبع: کاتاب آویهنگ و آداب و رسوم مردم ژاو رود و اورامان

تألیف:محمد صالح سعیدی

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 16 دی 1389    | توسط: شهاب حیدرزاده    | طبقه بندی: سابقه قبرستان آویهنگ،     |