شیوه پختن و استفاده نمودن از نان جوین و ارزان و ذرت:
پس از این که جو، ارزان؛ یا ((گال)) و ذرت را به وسیله آسیاب آبی و یا با دست آس: ((هاره)) آرد می کردند، زنان با دست توانای خود آنها را به طریق سنتی به وسیله ساج و آتش و (( آرگا)): (آتشکده) می پختند، به این صورت: اول خمیر آرد ارزان، یا ((گال)) و ذرت را به شکل گرده سنتی و محلی در می آوردند، سپس آن را روی ساجی که بر آتش دان، یا ((آرگا)) قرار داشت می گذاشتند تا پخته شود بعد، به تدریج در وعده های غذایی خویش می خوردند، البته گرده ارزان را یا به اصطلاح (( کولیره ی گال)) زیاد مظبوع طبع و مورد علاقه افراد نبود بلکه این نیاز نبرم که ایشان را مجبور به خوردن آن می کرد، ولی گرده، یا ((کولیره ذرت)) مرغوبتر و خوشمزه تر بوددرباره پختن نان جو، باید دانست که در چنین مقطعی از زمان، نان جو؛ نسبت به نان((گال)) و ذرت مصرف بیشتری داشت و به دو صورت پخته می شد، یک صورت آن ضخیم وبه شکل مستطیل به نام (کولیره یه وین): گرده جوین، می پختند که خوردن آن اگر چه مقوی بود دیر هضم و نا مرغوب بود. ضورت دوم آن دایره وار، پهن و نازکشبیه به نان گندم پخته می شد، که اصطلاحاّ به آن ((ته پته پ)) می گفتند و پختنش مشکل بود و نیاز به مهارت و دقت عمل داشت، در نتیجه کمتر مورد استفاده قرار می گرفت.
به طور کلی وسایل لازم برای پختن نان به صورت سنتی، اعم از نان گندم، جوین (به شکل گرده یا ته پته پ) و گرده ذرت و ارزان، عبارت بود از آتش دان یا (( آرگاه)) یا ((کوانک)) هیزم کافی، ساج، پنه یا پهنه، تیره نان، ماده - که به فارسی آن ناوند یا نان وند می گویند - ، مه سی و اندکی آرد درر جلوی دست.

یکی از زنان عشایر در حال پخت نان

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 17 دی 1391    | توسط: شهاب حیدرزاده    | طبقه بندی: شیوه پختن نان جوین،     |
نظرات()